Czym jest łysienie?
Przeciętny człowiek ma na głowie ok. 100 tysięcy włosów. Każdy włos nie rośnie w nieskończoność – żyje tylko od 2 do 6 lat. Następnie – wypada, po czym w tym samym mieszku włosowym rodzi się nowy włos.
Cykl wzrostu włosów dzielimy na 3 fazy. Faza aktywnego wzrostu trwa przeciętnie od 2 do 6 lat i w danej chwili znajduje się w niej ok. 80% włosów, które mamy na głowie. Faza druga to faza przejściowa, trwająca od kilku dni do kilku tygodni, która dotyczy zaledwie około 1% włosów. Trzecia faza to faza spoczynku – trwa do kilku miesięcy i obejmuje ok. 20% włosów.
Tak więc przeciętny człowiek traci w ciągu dnia ok. 100 włosów i jest to całkowicie normalne zjawisko, związane z cyklem wzrostu włosów. Nie prowadzi ono to łysienia i nie powinno być źródłem niepokoju. Warto też wiedzieć, że większość łysiejących ludzi nie traci włosów szybciej od innych, ale w miejsce wypadających nie wyrastają im w takim samym tempie nowe i mieszki włosowe wolniej się regenerują albo nie robią tego wcale.
Jeśli na cebulki włosów zadziała jakiś szkodliwy czynnik, to po pewnym czasie może doprowadzić do wypadania włosów. Do nadmiernej utraty włosów, zwanej łysieniem, może dość wskutek:
- nagłego zahamowania wzrostu włosów, lub powstawania włosów bardziej cienkich, słabych. Dzieje się tak np. w przypadku zastosowania chemioterapii
- zwiększenia liczby włosów znajdujących się w ostatniej fazie – spoczynku, zwanej telogenową. Tego typu łysienie zdarza się np. 3-4 miesiące po porodzie i mija. Może się pojawićpo stosowaniu ostrych diet odchudzających, a nawet wskutek wysokiej gorączki w przebiegu choroby zakaźnej.
- postaci mieszanej – w której nakładają się oba powyższe czynniki.
Najczęstszą przyczyną wypadania włosów jest łysienie androgenowe, czyli o podłożu hormonalnym, które dotyczy zarówno mężczyzn jak i kobiet, ale jego przebieg jest zupełnie różny u każdej płci.
U mężczyzn przerzedzenie i wypadanie włosów zaczyna się od skroni, z czasem powoduje powstanie “wysokiego czoła”, aż do całkowitego wyłysienia, sięgającego szczytu głowy. U kobiet zaś włosy stają się coraz rzadsze od szczytu głowy, jako rzadszy przedziałek schodzący do grzywki, która jednak zostaje zachowana.
Łysienie androgenowe powoli, ale stale postępuje, wskutek działania czynników: genetycznego i hormonalnego (głównie działania dwuhydrotestosteronu, w skrócie -DHT). Jest ono związane z genetycznie uwarunkowaną dużą wrażliwością mieszków włosowych na działanie androgenów. U mężczyzn często ta wrażliwość dotyczy także gruczołów łojowych, stąd nasilenie łojotoku. Przy badaniu tego typu łysienia u kobiet, poza zaburzoną równowagą hormonów płciowych, zawsze należy rozważyć inne jeszcze przyczyny, np. niedokrwistość czy nadczynność lub niedoczynność tarczycy.
Leczenie łysienia androgenowego polega na blokowaniu działania androgenów, modyfikacji reagowania mieszków włosowych oraz lepszym odżywianiu cebulek włosowych. Służą temu leki aplikowane przez lekarza, a także farmakokosmetyki do wcierania w skórę głowy, jak również mezoterapia.
Łysienie plackowate to drugie pod względem częstości występowania. Dotyczy kobiet i mężczyzn, a także dzieci i ma charakter ognisk wyłysienia. Przyczyna nie jest do końca poznana, ale podkreśla się istnienie związku z przebytym przeżyciem psychicznym, silnym stresem, ale także skłonność genetycznie uwarunkowaną i wpływ czynników hormonalnych.