Wypadanie włosów

Łysienie androgenowe zwane jest także łysieniem typu męskiego. Jest najczęściej występującym typem łysienia, stanowi około 95% wszystkich przypadków. Dotyka co trzeciego mężczyznę przed 40 rokiem życia i co drugiego po 50 roku życia, przy czym statystyki te dotyczą mężczyzn rasy białej. Łysienie androgenowe dotyczy także mężczyzn innych ras, jednak w ich przypadku ryzyko wystąpienia jest mniejsze.

Tego typu łysienie warunkowane jest genetycznie. Oznacza to, że dziecko przejmuje informację genetyczną od rodziców, i jeśli będzie w niej zapisana podatność na tę dolegliwość, to wystąpi ona u niego na pewnym etapie życia. Mimo, że przypadłość ta dotyka mężczyzn, to jednak równie dobrze mogą odziedziczyć ją przez geny matki, jeśli taką informację genetyczną przekazał jej ojciec (czyli dziadek dziecka). Tak więc łysienie tego typu odziedziczyć można zarówno po ojcu, jak i po dziadku od strony matki.

Łysienie androgenowe występuje najczęściej u mężczyzn dlatego, że powiązane jest z typowo męskim hormonem, czyli testosteronem. Sam testosteron nie jest przyczyną łysienia, dopiero jego związek z pewnym enzymem doprowadza do powstania pochodnej o nazwie dihydrotestosteronu (w skrócie DHT). Jeśli poprzez geny dana osoba odziedziczyła nadwrażliwość komórek włosa na DHT, to niemal pewne, że zacznie łysieć.

Pod wpływam DHT – w przypadku osób, które odziedziczyły nadwrażliwość na ten hormon – mieszki włosów ulegają zmniejszeniu. Włosy produkowane w zmniejszonych mieszkach są coraz krótsze, słabsze i tracą swoją pierwotną barwę. Procesowi temu towarzyszy nadprodukcja łoju, przez co skóra na głowie staje się bardziej tłusta i połyskująca. Proces ten – jeśli nie nastąpi interwencja dermatologiczna - jest postępujący i nasila się z czasem. Z tego powodu, im wcześniej zostanie podjęte odpowiednie leczenie – tym lepiej.