Rola witamin

Łysienie plackowate występuje u pacjentów obojga płci i w różnym wieku, wyróżnia je jednak nagły charakter choroby. Rozwija się ona często błyskawicznie, do lekarzy zgłaszają się więc pacjenci, u których schorzenie to przyjmuje zaawansowaną postać. Wielu specjalistów uważa, że jeszcze zanim sięgniemy po leki oraz zdecydujemy się na zabiegi chirurgiczne powinniśmy upewnić się, czy w naszym wypadku łysienie nie jest wynikiem niedoboru witamin. Szczególnie niebezpieczny okazuje się brak witamin z grupy B, warto więc pomyśleć o ich uzupełnieniu nawet wówczas, gdy lekarz zaproponuje nam inny sposób leczenia łysienia. Najlepsze rezultaty przynosi oczywiście przyjmowanie witamin w ich naturalnej postaci, jeżeli jednak zależy nam na czasie możemy spróbować również rozwiązań polecanych nam przez największe koncerny farmaceutyczne. Wybierając zestawy witamin powinniśmy upewnić się, że witamina B występuje w nich w połączeniu z witaminą E oraz cynkiem, wtedy bowiem efekty leczenia będą zdecydowanie bardziej spektakularne.

Domowe sposoby na łysienie plackowate

Łysienie plackowate to schorzenie dość przykre, nie możemy jednak utrzymywać, że jest ono charakterystyczne wyłącznie dla ludzi żyjących na początku dwudziestego pierwszego wieku. Z jego konsekwencjami musieli radzić sobie również nasi przodkowie, warto sięgnąć zatem do pozostawionych nam przez nich informacji. Najbardziej popularną naturalną metodą radzenia sobie z łysieniem plackowatym wydaje się być maseczka z miodu, cynamonu oraz oliwy z oliwek trzymana na miejscach pozbawionych owłosienia przez co najmniej 15 minut, wiele osób przekonuje zaś również o skuteczności wcieranego w skórę piwa lub soku z kiszonej kapusty. Wszystkie te naturalne sposoby walki z łysieniem mogą pomóc nam we wzmocnieniu skóry głowy, lekarze uprzedzają jednak przed ryzykiem, z jakim wiąże się terapia oparta tylko na naturalnych środkach zaradczych.

Terapia kortykosterydowa

Wielu pacjentów zmagających się z problemem łysienia plackowatego decyduje się na leczenie ambulatoryjne w przekonaniu, że pomoże im ono w pozbyciu się tej dolegliwości. Wśród lekarzy zalecających takie rozwiązanie szczególną popularnością cieszy się terapia kortykosterydowa, w czasie której choremu wstrzykiwane są hormony kory nadnerczy. Już od jakiegoś czasu możemy jednak spotkać się z dużą grupą osób, które wypowiadają się na jej temat dość ostrożnie. Do niedawna zwracano uwagę przede wszystkim na to, że poważnym minusem terapii kortykosterydowej jest długi czas jej trwania, dziś jednak możemy usłyszeć i o tym, że nie jest to jej jedyna wada. Wątpliwości może zrodzić w nas informacja o tym, że jej efekty nie są szczególnie spektakularne, a do tego u większości pacjentów łysienie plackowate nasila się po zakończeniu terapii.

Metoda fotodynamiczna

Innym rozwiązaniem, do którego ciągle jeszcze dość chętnie odwołują się dermatolodzy jest metoda fotodynamiczna. Terapia z jej udziałem ma złożoną postać, leczenie polega bowiem na naświetlaniu pozbawionej włosów skóry promieniami UVA i podawaniu kwasu aminolewulenowego albo psoralenów. Metoda fotodynamiczna może być atrakcyjna dla pacjenta jedynie wówczas, gdy przeprowadzana jest pod okiem doświadczonego lekarza, należy jednak mieć na uwadze i to, że jest to rozwiązanie, które wcale nie charakteryzuje się stuprocentową skutecznością. Pacjenci muszą liczyć się z tym, że kuracja może nie przynieść zadowalających rezultatów, powinni być więc przygotowani i na ewentualną zmianę sposobu leczenia łysienia plackowatego.

Alergeny kontaktowe

Terapia miejscowa nie jest już uważana za niezawodny sposób leczenia łysienia plackowatego, lekarze nie rezygnują z niej jednak. W ostatnich latach ich uwaga koncentruje się jednak przede wszystkim na alergenach kontaktowych, a skutki ich podawania są naprawdę obiecujące. Dzięki omawianym alergenom podawanym choremu poprawie ulegają zaburzone procesy odpornościowe, w rezultacie więc włosy odrastają nawet w tych miejscach, w których pacjent utracił je na samym początku trwania choroby. Lek stosuje się przede wszystkim na czubku głowy, pacjent zaś powinien zostać przygotowany na to, że na samym początku terapii wystąpią u niego tradycyjne objawy uczuleniowe. W dalszej części terapii lek zawierający alergeny kontaktowe nanoszony jest na kolejne miejsca objęte procesem łysienia, lekarz dba zaś o to, aby proces ten odbywał się w sposób systematyczny. O skuteczności tego rodzaju terapii przesądza między innymi regularność i ścisłe trzymanie się wytycznych dawanych nam przez lekarza.

5,1 k

Łysienie złośliwie przebiega podobnie do plackowatego: bez uprzednich objawów, na owłosionej skórze głowy, znikąd pojawiają się pojedyncze ogniska całkowicie pozbawione włosów, początkowo o średnicy do kilku centymetrów. Ogniska owe mogą samoczynnie zniknąć, ale mogą również same z siebie się powiększać. Jak w przypadku łysienia plackowatego, skóra w tych obszarach nabiera kolor kremowy lub zaczerwieniony.

Największym odróżnieniem łysienia złośliwego od zwykłego plackowatego, jest to, iż w niektórych przypadkach dochodzi do całkowitej utraty wszystkich włosów na ciele: brwi oraz rzęs, a także i zarostu. W takich przypadkach rokowania co do pełnego odrostu włosów są zwykle raczej dość niepomyślne. Jednak walka z łysieniem zawsze jest możliwa, i zawsze przynosi w jakimś stopniu zadowalające efekty. Dlatego nie można się poddawać i trzeba jak najszybciej podjąć stosowne leczenie. Jednak w przypadku łysienia złośliwego domowe sposoby będą całkiem bezradne, i konieczna jest wizyta u specjalisty w poradni dermatologicznej. Leczenie łysienia złośliwego wymaga szeregu specjalistycznych zabiegów. Pamiętajmy, że im dalej posunięte są efekty tego schorzenia, tym trudniej z nimi walczyć, więc najważniejsza jest szybka reakcja na pierwsze jego objawy.

Łysienie złośliwe może mieć wiele podłoży, ale najczęściej jest to – przewlekły proces zapalny. Wywołany on może być na przykład przez zakażenia, lub inne czynniki środowiskowe. Prawdopodobnie jest to jedna z chorób o charakterze immunologicznym, związana z  zaburzeniem układu odpornościowego.

Włosy przeważnie zaczynają odrastać po upływie kilku miesięcy, jednak w większości przypadków następują nawroty o jeszcze większym nasileniu. Tak więc po pierwszych dobrych rezultatach nie wolno zaniechać dalszego leczenia.

W postaci ciężkiej dochodzi do całkowitego łysienia, który dotyka obszaru całego ciała. Wiadomo również, że postępujące łysienie wpływa nie tylko na wygląd zewnętrzny, ale przede wszystkim jest związane z problemami psychologicznymi i socjologicznymi, wypływających z braku akceptacji siebie i w społeczeństwie.
Historia pokazuje, że ujęcie problemu było niezwykle trudne do uchwycenia. Już w XIX wieku toczyły się spory o to, jakie są główne przyczyny łysienia plackowatego. W ciągu długich dyskusji wyłuskano wreszcie dwie teorie. Pierwsza z nich głosiła, że łysienie plackowate oparte jest na infekcji pasożytniczej. Druga teoria opowiadała się raczej za tym, że na łysienie wpływ mają zaburzenia nerwowe, nazywane inaczej neuropatiami. To drugie spostrzeżenie zyskało szerokie rzesze poparcia wśród większości dermatologów.

Stwierdzono bowiem, że na łysienie może mieć wpływ stres, czyli czynnik emocjonalny, ale również uszkodzenia fizyczne, dokonywane podczas napadów stresu.

Na początku XX wieku łysienie przypisywano zaburzonej pracy węzłów chłonnych, szczególnie tych, które znajdują się w obrębie tarczycy. Dało to domyślenia, co do teorii, że nadmierne wypadanie włosów może być powiązane z zaburzeniami hormonalnymi. Kolejna hipoteza sugerowała, że za łysienie odpowiadają czynniki toksyczne. Pod wpływem zatrucia, substancja toksyczna dostaje się do organizmu poprzez układ krwionośny, a z nim do mieszków włosowych. Osłabione włosy zaczynają wypadać.

W dzisiejszych czasach uznaje się, że choroba ma podłożę autoimmunologiczne, co oznacza, że organizm omyłko uznaje swoją tkankę za wroga i robi wszystko, by się jej skutecznie pozbyć. Za poparciem tej hipotezy przemawiają bardzo racjonalne dowody.

Nie ma określonego konkretnie powodu, dla którego włosy wypadają, za to jest wiele przyczyn, które podaje się, jako te, które łysieniu sprzyjają. Należą do nich m.in.

• stres –wspomniany wcześniej, opiera się na podłożu środowiskowym i występuje u ludzi , którzy mają predyspozycje do rozwoju łysienia plackowatego
• trauma spowodowana jakimś tragicznym wydarzeniem, w którym nie braliśmy udziału, bądź nasz udział był niewielki. Odkryto powiązanie pomiędzy chorobami autoimmunologicznymi i traumą. Komórki , które poddane były urazowi fizycznemu mogą produkować białka, zwane inaczej białkami szoku cieplnego (HSPs). Te białka są utożsamiane z takimi chorobami autoimmunologicznymi jak zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, toczeń ,zapalenie stawów.
• niewielki uraz skóry w małym miejscu , który jest zazwyczaj rozprzestrzenia się na inne partie skóry, a tym samym tworzy nowe miejsca utraty włosów
• predyspozycja genetyczna – istnieje bowiem kilka genów, które zwiększają możliwość występowania łysienia plackowatego.
• infekcja bakteryjna lub wirusowa – infekcje te pobudzają system odpornościowy do niewłaściwego postępowania przeciwko mieszkom włosa
• ciąża/hormony – występowały i znane były przypadki łysienia w późnym stadium ciąży. Łysienie może występować również w okresie menopauzy, a zdarza się nawet w okresie dojrzewania.
• alergie – bardziej podatni na łysienie są ludzie zagrożeni atopowym uszkodzeniem skóry (reumatyzmem, egzema, astmą)
• środki chemiczne-pestycydy
• zmiany pod wpływem pór roku – niektórzy ludzie zauważają, że utrata włosów jest znacznie większa zimą

Skąd się bierze łysienie plackowate?

Etiopatogeneza łysienia plackowatego nie jest dokładnie rozpoznana. Wszystkie rozpoznania maja charakter hipotetyczny. Na pewno zachorowaniu sprzyja długotrwały stres i krótkie, ale silne przeżycia psychiczne, np. utrata bliskiej osoby, wypadek samochodowy.

Zdarzają się przypadki łysienia plackowatego w okresie ciąży, u młodzieży w okresie dojrzewania oraz u kobiet podczas menopauzy. To świadczyłoby o wpływie zaburzeń hormonalnych na proces ogniskowego wypadania włosów.

Urazy mechaniczne, jak na przykład skaleczenia czy zadrapania powodują wypadanie włosów w miejscu zranienia.

Można by też mówić o przyczynach genetycznych, gdyż obserwuje się zachorowania w obrębie rodzin. Nawet pory roku mają wpływ na występowanie czy zanikanie objawów schorzenia. Zimą łysienie się nasila, na wiosnę następuje poprawa.

Obecnie za najbardziej prawdopodobną przyczynę uważa się zaburzenia układu immunologicznego, który to atakuje komórki własnego organizmu, dokładnie mówiąc – niszczy mieszki włosowe. Jest to jednak stan odwracalny.

Typy łysienia plackowatego ze względu na schemat utraty włosów

Dermatolodzy wyróżniają kilka typów łysienia plackowatego. Są to:
-alopecia universalis – najcięższa odmiana choroby, polega na utracie owłosienia na całym ciele, łącznie z rzęsami i brwiami,
-alopecia totalis – całkowita utrata włosów na skórze głowy,
-alopecia areata barbae – utrata włosów na brodzie (u mężczyzn),
-ophiasis alopeci – utrata włosów na potylicy i skroniach , bezwłose miejsca mają kształt wstążki okalającej głowę,
-perinevoid alopecia areata – łyse ogniska występują wokół znamion, pieprzyków itp.,
-siatkowaty typ łysienia – utrata włosów następuje tylko po jednej stronie głowy.

2,9 k

Według najnowszych badań łysienie to jest spowodowane złym funkcjonowaniem systemu immunologicznego. Taki system zaczyna atakować własne komórki i tkanki. Jak odnosi się do alopecia areata? System immunologiczny rozpoczyna atak na cebulki włosów i uniemożliwia ich normalny rozwój.

Najczęściej spotykanym efektem tej nieprawidłowości jest nagłe wypadanie włosów w jednym lub większej liczbie miejsc na skórze głowy. Czasem obejmuje to całą skórę głowy i w rezultacie wypadają wszystkie włosy (wówczas jest to już alopecia totalis).

Dolegliwość ta występuje najczęściej u dzieci, nastolatków oraz młodych dorosłych (choć może również pojawić się u starszych osób, rzadziej u małych dzieci).

Jak leczyć to schorzenie? Okazuje się, że około połowa osób borykających się z łysieniem plackowatym nie musi nic robić, ponieważ w ciągu roku włosy same odrastają bez żadnego leczenia. Jednakże im dłużej trwa okres utraty włosów, tym mniejsza szansa, że same odrosną. Jako próby wyleczenia dolegliwości stosowane mogą być różne środki – zastrzyki, kremy lub szampony. Może więc okazać się, że na dość poważnie wyglądające schorzenie wystarczy drogeria internetowa oraz proponowane przez nią preparaty na łysienie.